dom niewoli

Haftarat Miszpatim

Irmejahu | Jr 34, 8 – 22; 33, 25 – 26

Prorok Irmejahu przemówił do króla Cidkijahu w czasie, gdy wojska babilońskie atakowały Judę i tylko nieliczne twierdze jeszcze opierały się wrogim siłom.

W tych dniach król Cidkijahu zawarł przymierze z mieszkańcami Jeruszalaim w sprawie żydowskich niewolników. Zgodnie z prawem Tory, które wymienione jest w parszy miszpatim, wszyscy zgodzili się, aby zwrócić wolność swym hebrajskim służkom i sługom. Nikt nie ma mieć w swym domostwie przymuszonego pracownika – wszyscy oni mają zostać wypuszczeni na wolność.

Paraszat Bo

Parasza: Bo/Wj 10, 01 – 13, 16
Haftara: Irmeja /Jr 46, 13 – 28. 

Haszem sprowadził już siedem plag na Egipt. Mosze i Aharon ostrzegają faraona, aby pozwolił Izraelitom odejść – jeżeli tego nie zrobi, nadejdzie kolejna plaga.

Władca pozostaje nieugięty, więc Bóg sprowadza plagę szarańczy (arbe – אַרְבֶּה).

Następnie Bóg sprowadza plagę ciemności (choszech – חוֹשֶך) na cały Egipt – lecz Izraelici w ziemi Goszen nie zostali nią dotknięci.

Paraszat Waera

Parasza: Waera/Rdz 47, 28 – 50, 26

Haftara: Jechezkel/Ez 28, 25 – 29, 21. 

Haszem objawia się Moszemu jako Bóg Awrahama, Icchaka i Jaakowa, zapewniając, że słyszał płacz Izraelitów. Na cztery sposoby Bóg zapewnia, że uratuje Żydów z Egiptu, lecz z powodu ciężkiej pracy i łamiącego ducha wysiłku Hebrajczycy nie uwierzyli w te słowa.

Bóg nakazuje Moszemu, aby powiedział faraonowi, by wypuścił lud Israela. Mosze nie wierzy we własne siły, mówiąc, że faraon nie posłucha kogoś, kto ma wadę mowy.

Paraszat Szemot

Parasza: Szemot/Wj 1, 1 – 6,1
Haftara: Iszaja/Iz 27, 6 – 28, 13 

Rodzina Jaakowa tworzy teraz wielotysięczny naród. Nowy faraon, który nie pamiętał Josefa, w obawie przed ich rosnącą liczbą, stopniowo zniewala Dzieci Israela. Żydzi są zmuszani do ciężkiej pracy przy budowie spichlerzy w Pitom i Ramses oraz na polach. Jednak ta ciężka praca nie wstrzymuje zwiększania się liczby Hebrajczyków.

Przewiń do góry